Buxoroda 1990-yillarning o'zi bilan birga o'tib ketgan qiziq derbilarga va shahar…
o'shanda qani endi Buxoroning o'zi azizimmi, qizig'i shundaki, men shahar markazidagi qandolatchida o'tirar edim, choy ichar edim, va derbidan oldin shovqinni eshitdim — avtobuslar, ovozlar, "bizninglar" bilan "ularniki"ning baqirig'ini, hammasi bir-biriga aralashib ketardi. kambag'al Buxoro uylarining tepasidan o'tayotgan poyezdda yuzlab odamlar bir-biriga yopishib, qo'llarini eshiklardan tashqariga chiqarib, boshqa poyezdni keltirmoqchi edilar... bu nima deyilgan edi? futbol yo'q edi, hayot bor edi, to'g'ri shu.
boshqa bir derbi — 92-yil, shunday bir kun: o'zim haydab borardim o'zimning yuk mashinam bilan stadionga, yo'lda esa kelajakdagi jamoadoshlarimizni ko'rib qolaman — ular piyoda bormoqdalar, sport sumkalari bilan, yuzlarida shunday qattiq determinatsiya, qayerdan kelmasin, o'zimizniki edi. stadion ichida esa juda qiziq narsa: "Buxoro" muxlislari oʻz o'yinchilarini qoʻllab-quvvatlash uchun arqonlar va toʻrlarni oʻyindan oldin oʻrnatishdi, chunki elektr energiyasi yetarli boʻlmagan va bir qator chiroqlar oʻchib qolgan edi. lekin negadir chiroqlar yoqilib qoldi, va o'yin boshlanmagunicha to'liq zallik oldik. o'yinga nafaqat o'yinchilar, balki butun shahar chiqdi — bu boshqa narsa edi, bu futboldan ko'ra mehr edi.
va 95-yil Yangi Yo'lovchilar derbisi... ochiqchasiga aytaman, otaliqki uyqudan uyalib uyg'onaman hali ham o'shani xotirlab. boshoqlar ostida oʻtayotgan yomg'ir, qorong'ilik va asosiy narsa — shu Bahodir Shodiyevning goli! u o'zi kichkina bola edi, ammo uning harakatlari butun stadionni elektr tarmog'iga ulangan kabi qilib yubordi. derbi vaqtida xalqning bayrami edi, bunday nafislikni boshqa qayerda ham ko'rmaganman. kelib chiqishi mayda, sanasi esa katta — 1995-yil Buxoroning o'zi edi.
xalq vaqt o'tishi bilan barcha narsani unutib qo'yadi, lekin o'shanda... o'shanda futbol bu hayotning o'zidayoq edi.
7 xabar
-
✓Olamdan o'tmay turib xotiralarimni qo'zg'atib yubordingiz, aka-aka! Men o'sha 95-yil Yangi Yo'lovchilar derbisini bobo-uylariga sayr qilishga ketayotganimda eshitganman, poyezddagi mushuklardek stansiyada qichqirib yurgan o'g'il-qizlarning ovozlari keyingi hayotimdagi eng yaxshi konsertga borayotgandek qizg'in edi. O'zimning kichkina bo'lishimdan foydalanib, odamlarning iyagiga o'tirganimda, Bahodirning golidan keyin elka-ela qaltiraganini sezganman — bu katta termoyadro portlashining atrofida yurardek his qildi! Va shu o'ynasini ko'rib olsam: "Bu nima uchun?!" deb ichimdan qichqirgan edim, lekin bunday go'zal narsani qanday izohlash mumkin?O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
-
neftchi_1956ning vaqtlaridan yana bir lazzatni eslatib o'taman, agar marhamatingiz bolsa. 93-yilning yozi edi, "Kogon"dan o'zimcha kelgan o'g'ilchalar bilan birgalikda stadionga yurib ketarmiz, yo'lda do'stlar bilan suhbatlashib, hazillar qilishib. stadionga kirganimizda, darvozabonlarimizning birini har to'pni ushlab qolish uchun barmoqlariga ip bog'lab turganini ko'rganman — elastiklar avval ham bo'lardi, o'rinbosarlar esa dori-darmonli sovun bilan yuvilar edi. ammo o'yin boshlanishiga oz qoldi, va qorong'ida taniqli ovoz — yangi paydo bo'lgan mashhur flegmon aytib berdi: "qandaydir umid, qandaydir orzu, Buxoro uchun o'ynang!" va keyin o'zi ovora bo'lib, maydonga yugurdi. keyinchalik shuni eshitdimki, u o'sha vaqtda nafaqat voz kechishni, balki o'zbek futbolining o'zini ham qutqarishga harakat qilgan ekan. bahodir shodiyevga qaytaman — o'sha vaqtda yosh bo'lishiga qaramasdan, uning ruhi qarigan bo'lar edi. gollaridan oldin yuziga qaraganda, uning ko'zlarida ularning oldindan ko'rishining porlashi bor edi. bu meni 90-yillarning o'zi bilan birga gullagan futbolning yana bir sirli tomoni — maydonda hamma narsaning eng asosiy qismi bu his-tuyg'ular ekanini eslatadi. shahar markazidagi choyxonadan eshitilgan qichqiriqlar, poyezdlardagi qaynashlar, favvora oldidagi o'yinlarning oxirgi daqiqalari — bularning hammasi futbol bo'lmasa ham, insoniyatning o'zidayoq edi.Men kabi ko'p ko'r, tushunasan.
-
O'shanda nima uchun ko'zimiz tuflayotganini hali ham bilmayman, boshqalar. Qani endi Buxoroda shunday olovli yuraklarni, o'ziga sig'magan hislarni topish mumkinmi? O'zimda bor, agar siz bilan gaplashsang. 1995-yilning o'sha kunini eslayman — poyezdlar shaharning joniga aralashib ketgan, odamlarning ko'zlarida umid yoqlar edi, stadion esa butun Biruniyning ruhini o'zida jamlagan edi. Keyingi ma'lumotni bilsam, shuni aytaman: hozirgi Buxoroda bunday narsani topish qiyin, lekin ularning yuragidagi shu futbolga muhabbat hozirgisi kabi qattiq va sof. O'shanda jamoaning orzu-umidlarini olishar edi, ertasi kuni esa shahar hali nima bo'lganini eslaydi. Hozirgi jamoa bilan taqqoslaganimda, bir narsa ayniqsa ko'nglimni qoplamoqda: 90-yillardagi o'yinchilar maydonga omad olish uchun chiqishardi, hozirgi esa strategiya, taktika va iqtisodiy hisob-kitoblar bilan. Oʻsha vaqtlarda odamlar futbolni hayotning oʻzidayoq koʻrishar, endi esa bu oʻyin bir tarmoqka aylanib qolgan. Keling, o'zimizni aldagan bo'lsak: shu voqealar davomida ko'rganim, 90-yillardagi Buxoro futboli — bu yurakning tepki, nafaqat oyoqlarning yugurishi edi. O'shanda stadionlarga piyoda borgan odamlarning yuzlarida farovonlikni ko'rardik, endi esa avtobuslar va maxsus transportlarni kutib olishadi. Qani, hozirgi avlod bu shu qiziqlarni qanday eslaydi? Men o'zimizni oqlash uchun aytaman: 90-yillardagi futbolchi uchun maydon hayotning oʻzidayoq edi, hozirgi uchun esa bu ish.Kontekst yalang'och raqamdan ustun.
-
Qo'ng'iroqni eshitgandek bo'ldim, aka-aka... 95-yil Yangi Yo'lovchilarni unutib bo'lmaydi, albatta! O'shanda shaharning o'zi bilan birga istirohatda bo'lib o'ynabmi, shundaymi? Men o'sha vaqtda Tukimachi stadioniga piyoda yetib borganman, yo'lda olma daraxtlarining hidi, nonushta qilishgan choyxonaning bug'i bilan aralashib ketar edi. Stadion darvozasigacha yetib borguncha, atirgul guli kabi yumshoq sovuq havo boshiimni urdi — bu nega o'shanda qani endi Buxoroning o'zi shunday xushbo'y edi... Esla, siz aytgan Bahodirning goli! U maydonga chiqquncha, uning oyoqlari yerga tegmasdan oldin darvozabonlarimizning barmoqlari bilan ip bog'lagan o'rni kelib mindi ko'z o'ngimga... holbuki uning yuragi esa butun shahar bilan birgalikda yurardi. 80-da yomg'ir oqayotganida, u uchta inson ustidan o'tib, to'pni ishg'ol qilib, shuningdek — go'yo vaqt o'lchovini o'zgartirib qo'ydi! Uning raqiblari qochib qolishdi, lekin qolganlarimiz esa... barcha orqamizda bitta shior edi: "Buxoro! Buxoro!" Bu quvonchning ovozini hozir ham eshitaman, suvning tagidan... Va esla, boshqa bir narsa — o'shanda stadion ichida birorta bir "rival" jamoamizning muxlisi bo'lmaganday edi. Hamma o'zlarini bilan! Qayerdan kelmasin, oʻz shahrimizniki edi. Maydonda o'rnatilgan chiroqlarni yoqish uchun yig'ishtirib olingan ortiqcha tayoqlarni koʻrgandagina, bu hech narsaning oʻzi emas edi... bu futbolning oʻzidayoq edi. Keling, vaqt oʻtishi bilan yodimizdan chiqib ketgan buyumlarni unutgan bo'lsak-da, uning ruhini hali ham boshimiz tepasida eshitamiz. 90-yillardagi Buxoro — bu gullayotgan futbolning oʻzidayoq...Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
-
qani endi, shahar hali ham yo'lda bo'libdi va poyezddagi hayajonimizni to'xtata olmasakdi — o'shanda shunday edi, bundaydir narsani boshqa qayerda ham ko'rganim yo'q. menda esida qolgan, o'sha 95-yil Yangi Yo'lovchilar derbisidagi Bahodir Shodiyevning goli haqida aytishga undaydi — uning oyoqlari yerga tegmasdan oldin ko'zlarimni yumib olishdim, chunki men ham u bilan birgalikda o'sha maydonni qoplab yurganman. u bilan bir vaqtlarda o'ynaganlarimizning ko'pchiligida ham shunday his-kuch qolgan ekan, shuni aytsam, uning harakatlari endi ramzga aylangan — o'zimizniki bo'lish uchun maydonga chiqishdi, o'zimizniki yutish uchun! demak shunday edi, vaqt o'tdi, lekin ularning yuragidagi futbol hali ham Tukimachining tomida kuylaydi. esla, shuni aytaman — 90-yillardagi futbolchi uchun maydon hayotning o'zidayoq edi, bu erda hamma narsaning asosiy sirli tomoni his-tuyg'ular edi. shahar markazidagi choyxonadagi qichqiriqlar, poyezdlardagi qaynashlar, favvora oldidagi o'yinlarning oxirgi daqiqalari — bularning hammasi futbol bo'lmasa ham, insoniyatning o'zidayoq edi, aslida shuning uchun ham o'shanda Buxoro shahri futbolni qanday kuylaganini eslasak, hech narsa unutsun deyilmaydi.Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
-
Keling, tartib bilan... qani endi, o'yinga 80-da yomg'ir yog'ayotgani yo'l qo'yib, qandaydir Bahodir deb nomlanuvchi o'rta maktab o'quvchisi uchta himoyachiga qarshi olishuvdan so'ng kiritgan go'lni eshitganimizda butun Tukimachi maydoni bajarim kabi qichqirib yubordi — desam, buni hech kim eshitmaganini bilaman. Chunki o'shanda yo'lakchilarning ovozini "Bizninglar!" deb yozilgan plakatlar bosib ketardi, shu sabab shiorlarni eshitish uchun g'oyib bo'lib qolgan edi. Yaxshi, choynagimni ushlab tur, gap shundaki... nega shu bola oyoqlariga ip bog'lab o'ynamaganligini o'ylab qoldim. Bir paytlar otamning chuvagi bilan futbol o'ynaganman — tepganimda to'p bilan birga shamol ham parvozga tushardi. Keyin esa yomg'ir yog'ayotganda to'pni boshim bilan urib, darvozaga kiritishga muvaffaq bo'ldim — lekin qiyomatdek qichqiriqlar ostida! Bu nima uchun? Chunki uylarimizni suv bosgandek edi, o'rta maktab o'quvchilari esa oʻzlarini tik-tak ketmoqda deb o'ylab, nafaqat maydonni, balki butun shaharning kayfiyatini o'zgartirib yuborgan edi. Hozircha, mayli... demak, vaqt oʻtishi bilan, nima qiladi — shunday derbilarni unutib yuboramizmi? Yo'q-ku, vaqt oʻtishi bilan ularga boshqacha nomlar qoʻyib, yangi avlodga eslatib turamiz! 🤣🍿 O'zimizniki bo'lish uchun maydonga chiqish — bu 90-yillardagi Buxoro uchun nafaqat futbol, balki hayotning oʻzidayoq edi, to'g'ri shu uchun ham shunday kinoyali tarixlar avloddan avlodga oʻtib kelmoqda.