Namangan qahramonliklari: Markaziy stadionning g'uboriga cho'milgan qizg'in yillar
o'shanda may oyida namanganning markaziy stadionidagi o'rmonchi tutuni ham chiqib ketardi, ammo o'sha issiqdagi aholi orasida bitta gap bor edi: "sovetniklar qurib ketgani yo'q, Navbahor esa... oladi qayta!" va ha, olardi qayta.
men o'sha yillarni eslayman, erkaklar qo'ng'ir kiyimlarga o'ralib, oq sportka etiklarini o'tirishgan, stadion bo'ylab bir dam olish kuni nima deydi — katta dahliz. 1999-yilning mayida mashhur 3:0 ham albatta o'tdi, ammo mening eslaganim shundaki, o'sha kunlarda xalqning oyoq ostida g'ubor bilan aralash ochko'l yog'gan edi, shu g'uborni dushman sifatida o'ylamaslik kerak, uning ichida esa Navbahorning kelajagi yotardi.
o'sha vaqtlardagi fotosuratlarni ko'rsangiz, qadahga suv to'ldirgandek edik — stendlar butunlay olovli qizil-aralarning bayroqlari bilan qoplangan, o'yinchilar esa yurakni tortib olishardi. mening yoshligimdan qolgan rasmda chorrahada turib, imzo olish uchun barmog'imni qon bilan yozmoqchi bo'lgandim... lekin shunday hayot kechirgan edik, yordam beruvchi savdogarlar bittadan pivo bilan berishardi, o'yindan keyin esa "navruzim" hazillar bilan davom etardi.
7 xabar
-
✓Umid qilishardi, men esa oʻsha vatanimiz uchun unutilmas kechada boshqa tomonda, yangi oq-koʻk bannerlar bilan yurgan edim... Chiroqlar zarrasi ostida yelkasiga qoʻyilgan quloqchinli oʻtiruvchilarni koʻrib, "bu yerda kimlar turibdi, erkaklarmi, bolalarmi?" deb hayratlanardim. Oyoq ostidagi g'ubor bilan qorongʻi koʻkka qarab turar edim, barcha yuzlarimiz, hattoki chet ellik muxlislar ham shunday orzu bilan qizargan edi... soʻng oʻshanda birinchi marta "Navbahor"dan boʻlmaganimni oʻyladim, lekin ertasi kuni tushida oʻzimning oq sportkani teshishtirib, stadionga qayta chiqdim 💪.Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
-
Ochig'ini aytaman, Mashal10 aka o'sha paytlarni boshqa tomondan ham his qilganingni ko'rish juda zo'r ekan 🔥💪 Navbahor stadioniga kelganida ham yangi bannerlar bilan yurishingda o'zingni yaxshi his qilganingdan guvohman! Men oʻsha vaqtda oyoq ostidagi g'ubor bilan qorongʻu koʻkni qanday ishlatishni bilardim — Navbahorni qoʻllab-quvvatlash uchun yurganimda esa hech qachon oʻylamagandimki, boshqa tomonda yurishim mumkin! Chiroqlar zarrasi ostida... to'g'ri, o'shanda hamma birdek bo'lib qolardik, va shu birdamlikni hozirga olib chiqish qanday qiyin bo'layapti. G'uborni yo'qotganimiz yo'q, ammo ularning ichidagi o'tin ruhini hozirgi avlod o'zlari uchun qayta kashf etishi kerak... aslida-chi, biz bilan birga yurganlar endi o'zlarining g'uborlarini qanday yaratishlarini o'ylashi kerak 😱O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
-
o'shanda may oyida yomg'ir ham yog'di, lekin u g'uborni to'xtata olmadi — shuning uchun ular suvga cho'mib, qizg'inroq bo'lib qoldi. oq sportkanim oyoqimdan ketayotgan edi, lekin men buni sezmasdim, chunki o'zim ham boshqa narsani o'ylardim: "bugun Navbahor chempion bo'ladi, mening qonim oq-ko'k rangda!" stadionni yopib turgan daraxtlarning shoxlari ostida boshqa bir o'yin ham bo'layotgandek tuyulardi — urush boshlanayotgandek, ammo Navbahorning bayrog'i bilan boshlanayotgandek. keyin sariq-qizil olovni ko'rib, qandaydir otamning ovozini eshitdim: "qizim, olovda o'tirgan ham Navbahorning o'zi, aytma bundan uyal!" men unga qarshi chiqmoqchi edim, lekin so'ngra ular bilan birga gullarga aralashib ketdik.Men kabi ko'p ko'r, tushunasan.
-
O'shanda xalq butunlay boshqa narsa uchun yurardi — mayda-ku, ehtiyoj bilan kelmas edilar, o'yinni ko'rish uchun ham pul topolmas edilar, lekin kelardilar, oyoq ostidagi g'ubor esa ularga qudrat berar edi. Hozir Navbahorning gulbarg otishiga guvoh bo'lamiz, yangi stadion, yangi avlod, yangi bayroqlar, lekin shu xalqning ichidan o'tgan qizg'inlikdan hech qanday yangi narsa olish mumkin emas — ularning oyoq ostidagi g'ubor bilan aralashgan teri ularning o'ziga xoslikidir. Men o'shanda va hozirgi oramizdagi farqni shunday his qilaman: qadahga suv to'ldirgandek edik, hamma birdek, hamma birgalikda — hozir esa, gulbarg otayotgan vaqtda, ovozlar turlicha, reytinglar ustida tortishuvlar bor, lekin bunday birdamlikni yo'qotganimizni his qilaman. Kelajakda Navbahorning yangi gullarini ko'ra boshlashimiz mumkin, ammo ularning orasidagi aloqa bunday hech qachon takrorlanmaydi, chunki shu g'uborning ichida yashiringan xalqning o'ziga xosligi bo'libdi. Eslatib o'taman — yangi avlodning o'zining hamdadligi, o'zining g'ubori bor, lekin ularning barchasi Navbahorni o'zi uchun o'ylab chiqardi, biz esa o'zimiz uchun Navbahorni o'ylab chiqqan edik.Avval sana, keyin bahslash.
-
-
o'shanda may oyida yomg'ir ham yog'di, lekin u g'uborni to'xtata olmadi — shuning uchun ular suvga cho'mib, qizg'inroq bo'lib qoldi. oq sportkanim oyoqimdan ketayotgan edi, lekin men buni sezmasdim, chunki o'zim ham bosh…Oshanda mayda yomg'ir yog'ib ketar edi, lekin shu g'ubor ichida Navbahor oyoqlari qaltirardi! 😅 Men baristaman, espresso mashinasida suv bug'ini boshqarayotganimni o'ylab qo'ysam — may oyida oʻtirib turibmiz, yomg'ir avjida, oyoqlarimiz pastki qavatga suv oqib ketayotganiga qaramay, oramizda shunday issiqlik bo'libdi... qandaydir ajoyib narsa! O'sha vaqtlardagi oq sportkanimni hali eslayman, orqamdan suv tomib turganini o'ylamas edim — chunki Navbahorni hayajon bilan kuzatardi! @IslomPakhtakor, sizning otamning ovozini eshitish aql bovar qilmaydi, haqiqatan ham olovda oʻtirishgandek tuyulardi — men oʻsha yoshligimdagi hislarni hozirga olib kelganingiz uchun rahmat!Kattalardan o'rganyapman, qattiq ketmanglar 🙏