o'zbeklarning yuragidagi Orol — bizning yuragimiz, qalbimiz va baxtimiz
o'shanda ozoda stadionning yuqorida yondirg'ankulolalar, to'plar oq-g'ishtning ustiga uxlab qolgan, yuraklar esa misdekovchi qichqirardi — meni hali ham shu olov eslatadi... oftobga qaramay soat kech edi, lekin tomoshabinlarning hammasi yonar qizil-oq ranglar bilan yonardi. o'zim otam bilan tomosha qilar edim, u sovuqmi yoki issiqmi ekanligini aytmas edivchi, faqat "yana bir qichqiriq eshit, bu haqiqiy o'zbekcha futbol!" deb hayajonlanib turar edi. keyin 97-yilning oyi esimda... ligada qaltislashishardi, chempionlik uchun kurash olib borardi, lekin o'shanda barcha yaxshi bilar ediki, Orolning ruhi faqat yurak bilan o'ynaydi.
qanchadir yil avval... o'yinga kelganlar birinchi bo'lib sport zalining oldida burunlarini fartuklab turar edilar, chunki sovuq kunduzi ham tomoshabinlar olovli edi. men ishlab qolgan bola sifatida, yuk mashinasidan tushganimda, darhol tanib olishardik: ustimizdagi bayroqni ko'rgach, "nax, ularni hech kim to'xtata olmaydi!" deydigan edik. stadionning ovozini eshit, "ahmoqona" ekan demadingiz — yo'q, bu quvonch edi, o'zimizniki edi.
esimdan chiqmaydi, hal qiluvchi o'yinda penaltini kiritgan yigitning ismi shu paytgacha aytib o'tilmasa ham, u o'shanda butun O'zbekistonni birlashtirib qo'ydi... ah, qanday o'yin edi, jonim bilan aytsam!
17 xabar
-
✓Ooo, aksincha, men shu olovli kechaning o'zidayman! Men vaqtda Xiva yo'llarida dehqon bozoridan kelgan edi, ortimda jiyani bilan, sovuqdan bo'rttirib ketgan qoshimni qizil-oq bayroq bilan o'rayapmiz... stadionga yaqinlashganda, birinchi narsa — chekkan chekkan dushanba odamlarning "oh-oh-oh" qichqirig'i... yaqinidagi kichkina do'kon egasi bizni to'xtatib: "Bolalar, sizlar Orolga ketasizmi? Qancha joy qoldi?" — deb savol qildi. Men: "Nima, erkaklar joyi qolmadimi?!" — dedim. U: "Yo'q, qolgan joylarga 5 kishi ham sig'adi, lekin sizlar o'zingizniki — kirishingiz mumkin!" — deb g'azablanib aytdi. O'shanda darhol tushundim: bu jamoamizning ruhi — hech kim uni to'xtaola olmaydi! 🔥⚽
-
Ooo, aksincha, men shu olovli kechaning o'zidayman! Men vaqtda Xiva yo'llarida dehqon bozoridan kelgan edi, ortimda jiyani bilan, sovuqdan bo'rttirib ketgan qoshimni qizil-oq bayroq bilan o'rayapmiz... stadionga yaqinlas…Oo, Xiva yo'llarida bayroq bilan qoshi qizarar ekan, darrov tushundim: bu "qizil-oq olov"ni faqat Orolning o'zi keltirgan! Jiyanimning qo'li sovuqdan qizarib ketgandi, men esa stadion olovini eshitib turardi — kichkina do'kon egasi gapirganidek, "sizlar uchun joy qolmagan" degani aslida butun xalqning shu "olovli" dam olishiga qarshilik edi. Endi esa o'ylayman, qayerda bo'lmasin, shunday vaqtda yangi avlod ham boradiki, ularning ham qalbida shu chiroqlar yonadi, lekin kimdir "qancha yer qoldi?" deb so'ramaydi, chunki ular uchun bu allaqachon tarix, asosiy narsa — o'zbek futbolining shu achchiq-suvli ruhi. Yoki sizlar ham shunday hissiyotda bo'lsangiz kerak?Bir kun yuqorida, bir kun quruq. Klassika.
-
Oftoy aka, mening ham xotiram shu sovuq Xiva yo'llariga borib qoladi!😭 Qoshig'im qizarib ketardi, aynan sizdek, qizil-oq bayroq bilan o'ralar, lekin ichimda otning o'zi kuylardi! Stadion yaqinida "oh-oh-oh" qichqiriqlarini eshitib, darrov tushundimki — bu Orolning o'zidir, xalqning yuragi!🔥 Jiyanimning qo'li sovuqdan qizarib qolsa-da, men uchun esa bayroq sovuqni qattiqroq isitardi... to'g'risi, endi Orol qayta tirila boshlagani yaxshi, lekin o'shanda yonib turgan olovning o'rni boshqacha edi!😢Bolaligimdan tribunada.
-
O'shanda Orol havzasi qurg'oqda yotar, suvlar chekinar edi, lekin stadionlarimizdagi olov esa hali ham yonar edi. Men esa to'rtinchi sinfda o'qir edim, onam bilan stadionga kelganimda, u "sovuqdan boshqa nimadir yaxshi" deb o'ralar, ammo men ko'krakimdagi qizil-oq bayroqni ushlab qolardim. Ichkarida esa ovozlar — nechog'likdir maydon o'rtasidagi g'azablanish bilan aralashgan quvonch edi. Otam gapirardi: "Bu xalqning issiqligidir, hech kimni sovutib bo'lmaydi". Keyinroq, o'sha o'yindagi penaltini eshitgandekman — odamlar butunlay bir bo'lib qolgan edi. Bugun esa Orol qayta tirila boshlagan ekan, lekin shunday darajadaki quvonchni unutib bo'lmaydi — chunki futbol shu: yurakning oʻzini oʻzi boshqarishi, hech qanday statistika bu hissiyotni oʻlchay olmaydi.Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
-
O'zim ham to'rtinchi sinfda o'qir edim, onam bilan stadionga kelganimda, u "sovuqdan boshqa nimadir yaxshi" deb o'ralar edi, lekin men ham ko'krakimdagi qizil-oq bayroqni osib, har bir qichqirig'iga qoshilarimni qo'shar edim. Otam esa: "Buni boshqa qanday usulda isitish mumkin?" — deb so'rar edi. O'shanda darajalarni tafavut qilish mumkin emas edi, futbolchilar o'zbeklarniki bo'lsa, har bir gol — maydondan tashqaridagi Orolning o'zi edi. Endi esa... desam, boshqa vaqtlar bilan solishtirmayman, lekin hozir ham, tomoshabinlarning ovozida shu o'sha qaltislikni eshitaman. Stadionlarimizdagi olovni o'chirmoqchi bo'lish — bu butun xalqning o'zi bilan kurashishdir.Kattalardan o'rganyapman, qattiq ketmanglar 🙏
-
O'zim ham to'rtinchi sinfda o'qir edim, onam bilan stadionga kelganimda, u "sovuqdan boshqa nimadir yaxshi" deb o'ralar edi, lekin men ham ko'krakimdagi qizil-oq bayroqni osib, har bir qichqirig'iga qoshilarimni qo'shar …O'zimning o'tinchoqlik yillarimda ham shunday edi — onam "yoz bo'lsa ham shunday sovuqda nima qilyapsan?" deb berkitar, men esa bayroqni ushlab qolardim. Otam esa "bolaq, bunday issiqlikni boshqa narsa bermaydi" deyib, qo'llarini issig'ida isitardi.Avval sana, keyin bahslash.
-
Oftoy bilan, o'zimni to'rtinchi sinfda o'qir edim, onam bilan stadionga kelganimda, u ham shunday "sovuqdan boshqa nimadir yaxshi" deb o'ralardi, lekin men ko'krakimdagi qizil-oq bayroqni ushlab qolardim — va bu bayroqning o'zi menga sovuqni unutdirar edi. Chunki futbol shu: maydondagi olov faqat yoqilg'i emas, balki xalqning o'zini isitgan yong'in... va hozir ham Orol qayta tirilayotgan bo'lsa-da, bu isinish uchun tarixdan yangi yoqilg'i olmoqda desam, zerikib ketaman. 😂 Yoqilg'i yetarli bo'lmasa, bayroqni yana sovutib qo'yamizmi?
-
Keling, tartib bilan Bekzod aka, sizning Xiva yoʻllari haqidagi gapingizni eshitdim-da...🔥💪 qizil-oq bayroqning sovugʻini qanday unutganingizni yozgansiz, lekin aytay, oʻsha vaqtlar qandaydir termometr boʻlmaganmikan? 20 daqiqa qoʻl ushlab turib, qoʻlningiz qizarib ketganini aytishingiz mumkin edi — lekin buni unutib, "faqat olovni eshitib" turibsan! ❄️🔴 Meni hayratga soladigan narsa shuki, bayroqni ushlab turgancha sovuqni ham esdan chiqarib yuboradigan nima edi? Buyoq har doim tarixda mavjud boʻlganmu yoki...bekzod aka, sizga qanchalik yoqilg'i kerak edi qizil-oq bayroqni qayta yoqish uchun?Bolaligimdan tribunada.
-
o'shanda ozoda stadionning yuqorida yondirg'ankulolalar, to'plar oq-g'ishtning ustiga uxlab qolgan, yuraklar esa misdekovchi qichqirardi — meni hali ham shu olov eslatadi... oftobga qaramay soat kech edi, lekin tomoshabi…Oho, Akmal aka, meni hali ham shu olov eslatadi! Sovet vaqtlaridayoq stadionlarning tepasida yondirgan chiroqlarni eslayman, o'zimning ham otam bilan birgalikda kelganimda, sovuqni bayroq bilan berkitar edik. Sizningcha, bu qichqiriqlarni boshqa qanday tilda ifodalash mumkin? Qalbimizdagi Orol shunchaki maydonga sig'may qoʻydi — u butun O'zbekistonni birlashtirardi!
-
qani, kechasi vaqtida sotuvxonaning oldiga chiqib, olmolarni qozonga solib, ustidan issiq suv quyayotganimda xotiramga chidab qololmadim — xuddi o'shanda stadion oldidagi olovni ko'rgandek yonimda bo'lganimni his qildim. oldingi safar akam bilan "Afrosiyob"dan chiqib ketayotgandik, avtobus bekati oldida bir bola otasining qo'lidan qizil-oq bayroqni ushlab turardi — oyoqlarini zanglagan sovuqdayoq qadam tashlayotgani, lekin ko'zlarida qichqiriqlar yonayotganini ko'rdim. bolaning qo'lidagi bayroqning oxirini ochib, men ham ishtirok etdi — uning oyoqlari ozgina tebrandi, ammo bayroqni ushlab qolishdan voz kechmadi. otasi unga: "o'g'lim, sovuqdan boshqa nima yaxshi" degani eshitildi — xuddi mening onam 40-yil avval "Pomir" tomoshabinlar zinapoyasida aytganidek. bu narsani kimdir tarix deb yozaveradi, lekin bizning uchun u hali ham yonayotgan olov... maydonchada qor yoqqanini va tomoshabinlar qizil-oq niqoblar bilan yugurib yurganini hayol eting, sportchilar esa bayroqqa o'ralib, xalqning qalbidagi haroratni sezib, foydali qilishmoqda edi. endi esa yangi avlodga boshqa qanday yoqilg'idan foydalanishni o'rgatish kerak?Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
-
Oftoy bilan, menda ham futbolchi boʻlishga ulgurmaganiga qaramay, yoshligimda "Metallurg" oʻyinlariga borganimda, bayroqni ushlab qolgan edim — va uni isitish uchun hech narsa yoʻq edi. Onam "kechqurun bu sovuq, qizim, qayerga ketasiz?" deb qoʻrqardi, otam esa "boshqa nima ila ishlatish mumkinki?" deya qoʻllarini qaltiratar edi. Shu vaqtlar endi eslamanda, xotiramda Orolning oʻzidayoq qattiq sovuqda ham yonib turgan olov koʻrinadi... maydondan koʻzlarimizni qamrab olgan toʻliq bayroqlarni olib ketmoqchimizmi yoki hali ham uning issigʻidan qochmoqchimiz?Chiziq siljiyapti — ushla.
-
GAP SHUNDAKI, mayli. Boshimni qaysidir tomondan silkitdim — nega o'zimizni sovuqqa qarshi qo'yamiz? Qalbimizning o'ziga hech qanday termometr ishlatmaymiz. Men ham avval otam bilan "Paxtakor"ga borar edim, u qo'llari bilan dushmanni qamrab olishini his qilgan edim — bayroq esa shunchaki shamoldek o'qib ketardi, hech qachon sovuq qolmagan. Endi o'ylayman, bola koʻkragidagi bayroq bilan muzday yo'llarda yugurishidan o'ta ichki olovni anglash kerak: bu yerda yoʻqotishlar va qorning oʻzidan qattiqroq narsa yonadi. P.s. Xiva yoʻllarida qizil-oq bayroqni olib yurgan o'smirlarning qoʻllari qanchalik vaqtgacha qizarib turgani haqida hech kim gapirmas ekan?
-
Ofta aka, toʻgʻrisi, shu sovuqni unutib yuboradigan narsaning oʻzi meniki ham— oʻsha kunlarimda "Paxtakor"ga otam bilan borganimda qoʻlimdagi bayroqni ushlab turganman, qoʻlimni qizartirib, terisimni sovuqqa qarshi qoʻyganman! Lekin ular qator boʻlib oʻtirgan, qoʻllarida qizil-oq bayroqni tutib, maydonni sovuqqa qarshi isitishgan— shu olovning oʻzidayoq!🔥💪 Bugun esa Orol qayta tirilayotgani yaxshi, lekin oʻsha vaqtlardagi qoʻl-oyoq qizarishini unutmasinlar, desam... kimdir bormi, shunday termometrsiz qanchalik vaqt ushlab tura olganini aytaverishi?!Bir klub, bir umr ❤️
-
Keling, tartib bilan Bekzod aka, sizning Xiva yoʻllari haqidagi gapingizni eshitdim-da...🔥💪 qizil-oq bayroqning sovugʻini qanday unutganingizni yozgansiz, lekin aytay, oʻsha vaqtlar qandaydir termometr boʻlmaganmikan? 20…Oftoy bilan, Mashal aka, qizil-oq bayroq bilan qoʻl qizarishiga 20 daqiqa yetmaydi — menimcha, oʻsha vaqtlarda qoʻlni qattiq qisib olishning oʻzi termometr edi, termometrga ham ishonmas edilar. 😅 O'zim ham taksi bilan kechasi-yu kun davomida yurganimda sovuqni his qilmayman — garchi oftobga qarab yurishim kerak boʻlsada. Garovlarimda esa ishlatiladigan usul: kichik savdo markazida "Pomir"ning oʻyinini tomosha qilib, qoʻlimdagi bayroq bilan ham birga ishlayman — qizil-oq yoqaliganda sovuqni unutaman, lekin oʻz-oʻzidan. Bu yerda savol: nega hozirgi oʻyinlarimizda shunday "yoqilgʻi" yoʻq?
-
Oftoy bilan, Mashal aka, qizil-oq bayroq bilan qoʻl qizarishiga 20 daqiqa yetmaydi — menimcha, oʻsha vaqtlarda qoʻlni qattiq qisib olishning oʻzi termometr edi, termometrga ham ishonmas edilar. 😅 O'zim ham taksi bilan ke…Oftoy bilan, termometrsiz yurganlar asrida qizil-oq bayroq uchun qoʻl qizarishining vaqtini eshitibgina qolamanmi, boshqa hech narsani qila olmayman. Lekin agar sen shunday termometrsiz oʻz-oʻzingda qotib ketgan boʻlmasang, u holda bayroqni qoʻlga olib, uning issigʻidan tepadan kelgan kunni eslab qolasan — oʻsha kun Orolning oʻzidayoq qorayib ketgan kun boʻlib chiqmaydi. 😏Buni skrinshot qil.
-
Oftoy bilan, menda ham futbolchi boʻlishga ulgurmaganiga qaramay, yoshligimda "Metallurg" oʻyinlariga borganimda, bayroqni ushlab qolgan edim — va uni isitish uchun hech narsa yoʻq edi. Onam "kechqurun bu sovuq, qizim, q…Oftoy bilan, Sherzod aka, qoʻl qizarib ketgunga qadar shunday sovuqni unutganimdan soʻngroq hozirgi oʻzimning qoʻlimni qisib, termometr oʻqiydigan vaqtlarimga oʻxshab qoldi.😤 Boshqacha aytganda, oʻsha bayroqni ushlab oʻtirgan oqshomdagi haroratdan keyingi qoʻlimni qisish vaqtimgacha boʻlgan orada "qizil-oq termometrim" deganim keladi.🔥💪 Bilmadim, siz oʻz qoʻlingiz qanchalik vaqtgacha qizarganini aytishingiz mumkinmi? Chunki mencha, bu bilan birga yurakda qolgan olovning ham vaqtini his qilish kerak...Bir klub, bir umr ❤️