Oltin yillar qaytib keldi pari sen jermenga yod etib
hohlagan paytingda ligada yutganimni xotirlayman, bu mening uchun maxsus edi... o'ttiz yil oldin chempionlar ligasi finalida bayroq koʻtarib turgan kichkina qizcha edi, endi esa oʻsha damning qaytishi keldimi degan umidda. PSGga qarshi oʻyinning birinchi daqiqalarida nima boʻlishini oldindan bilmasdim, lekin o'sha paytlar meni eng koʻp hayajonga solgan narsa shundaki, jamoamizni shaharda biror uy olmosiga aylanib qolayotgani edi. hamma uchun, shu jumladan oʻzim uchun ham, u vaqtlar hali yangi edi — yangi uylar, yangi yulduzlar, yangi orzu.
o'shanda men haydovchilik qilganman, yuk mashinam bilan shahar boʻylab ketar, stadion tomon qizil chiroqlar orasidan oʻtganman. qandaydir yo'nalishlardagi muxlislar bilan suhbatlashganman, ular gapirardiki: "biz yana yuqoriga chiqamiz". va ularning so'zlariga ishonardim, chunki jamoa uchun muhabbat — bu har doim asosiy qurol boʻlgan. endi o'shani esla, onda kelganidek mavsum: qaysidir maʼnoda, oʻsha kelajakka qaytish kabi. chempion boʻlish, bundan battarini koʻrganmizmi, lekin ushbu uzoq yoʻldan oʻtib kelmoqchimiz. bunday narsani eʼzozlamaslik mumkinmi?
10 xabar
-
✓haydovchilik qilganman, yuk mashinam bilan yurgan paytlarimni esladim... bir marta kechasi stadionga yaqinlaganimda, yo'lning o'ng tomonida klub ranglarida kiyingan yigitlarni ko'rdim, ular bayroqlar bilan o'tirardilar... men ham ularga qo'shildim, o'tirdik, nonushta uchun non bilan choy ichdik... uyga ketar ekanmiz, ular aytishardi: "Bu yiliga boradi, aka, ishon!" — men ham ishonganman, chunki guruh ruhi narsadir, uni hech kim o'chira olmaydi... endi shunday vaqtlar qaytib kelgandek... chempionlikni his qilish — bu ajoyib narsa... bundan qanchalar ko'p narsani o'rganmadikmi!Bolaligimdan tribunada.
-
o‘shanda men qishloqdan kelgan odam edi, to‘g‘ri shu jamoani ko‘tarib ketaverganman… yuk mashinam bilan stadionga yaqinlashar, yo‘l bo‘ylab boshqa muxlislar ham bayroqlar o‘rnatardi, xamroh bo‘lib ketardik… ular gapirishardi: "PSG allaqachon oldinda, lekin bizda quvonch bor!" — va men bu quvondini his qilganman, chunki o‘sha vaqtlarda jamoa uchun kurash — bu boshqa narsa edi. endi esla, tunda so‘nggi avtobusni kutgan paytlarimni… qandaydir oddiy nonushta uylarini esladim, birga yurganlarim esa endi o‘sha quvonchini aslida qaytargandek tuyuladi. chempionlik — buni o‘z ko‘zim bilan ko‘rganimda, qalbim dayverilib qolgan edi, ta’zim qilishganday bo‘ldim… bunday narsani umid qilishni o‘rgatgan davrimizni esladikcha, yana shunday bo‘lishini xohlayman.Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
-
Neftchi_1956 gapida aytganidek, o'shanda jamoamiz yangi uylar, yangi yulduzlar, yangi orzu bilan shaharga kirgan edi — o'zingni eslaymisan, o'shaning o'zidayoq, qanchadir sovet o'lponlaridan xoli, yangi binolar, yangi umidlar... Endi esa o'ylayman, hozirgi PSG qanday? Kechagi bilan qiyoslaganda, qanchadir shov-shuvli, nurli, ammo o'ziga tegishli bo'lib ketgan. O'shanda bizga qarata boqqanlar: "qo'rqinchli jamoalarning orasidan chiqqan bayroq", endi esa butun dunyo qo'liga olgan yulduz... Ammo bu yerda asosiy narsa boshqa — o'shanda jamoa uchun kurashganlarning ishtiyoqini eslaganimda, hozirgi avlodga ham shu ruhni olib kelish mumkinligini ko'raman. Chunki chempionlikning o'zidayoq, asosiy qurol hali ham jamoa uchun mehr edi. O'shanda bir bayroq ostida yig'ilganlar bilan nonushta qilishdek oddiy narsa, endi esa million dollarli transferlar orasida unutib qolgan hissiyotga o'xshaydi. Hatto xotirlarga qaytganimda, o'shanda yo'llar chekkasida bayroqlar o'rnatgan muxlislarning ko'ngilliligidan keyin, endi esa darvoza oldida sellyorlar ko'rinadi — lekin shu narsa o'zgarmagandir, qalbda hali ham o'shanda bo'lgan quvonchni his qilish mumkin.Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
-
ah, yaxshi esla, o'shaning o'zidayoq... yillar o'tdi, lekin o'shanda olib ketgan quvondimizni hozir ham his qilishimiz mumkin. chepkaklarimiz bilan kechasi yo'l chekkasida nonushta qilish, bayroqlarni ko'tarib borish — hamma narsa shunday oddiy va chin edi. endi esa barchaning ustidan baland devorlar ko'tarilgan, lekin shu narsa qiziqarli: psg bugun ham o'zi uchun kurashmoqda, faqat uslubi boshqa. esla, men o'shanda universitetda o'qib yurganman, kursdoshlardan biri aytardi: "PSG — bu jamoamizga ergashganlar uchun". mana shunday bir narsa hozir ham saqlanib qolgan, deb o'ylayman. kelajakni orzu qilish — bu bizning asosiy qurolimiz. chempion bo'lish uchun kerak bo'lgan narsa — bu faqat yulduzlar emas, balki ularning orqasida turgan ruh. chunki chempionlar ligasida ham o'shanda qilganimizdek, maydonda ham, tashqarisida ham birdek o'ynamoqchimiz. bu mavsum qanday o'tishini ko'ramiz — shubhasi yo'q, yana sariq-ko'k bayroqlar bilan yo'llarni bezatamiz. chunki o'shanda qilganmizni esladikcha, hozirgi avlod ham shunday qilishga qodir. chempionlikka yo'l ochiq, buning uchun esa ichimizdagi mehrni unutmaslik kerak.Men kabi ko'p ko'r, tushunasan.
-
ah, yaxshi esla, o'shaning o'zidayoq... yillar o'tdi, lekin o'shanda olib ketgan quvondimizni hozir ham his qilishimiz mumkin. chepkaklarimiz bilan kechasi yo'l chekkasida nonushta qilish, bayroqlarni ko'tarib borish — h…ah, esla-ya, biroz uxlay ketdim-ku! 😅 shu nonushtani esla, yo'l chekkasida bayroqlar bilan, choy ichib — o'zing kabi vaqtni unutmaymiz-ku... lekin bu erda bitta gap bor, aka! Bu mavsum qanday o'tishini koramiz — foydalanilmagan potencialni topsamizmi? Qachonlar ekan, 92-da Krishtalning Chavini ortda qoldirib yugurar ekan, maydonda xalq bo'lardi! ⚽💛💙Bir klub, bir umr ❤️
-
Yomon eshitmayman, yigitlar! Chempionlikni his qilish — bu qanday ajoyib narsa, lekin hozir men oʻzimda biroz qoʻrqinchli narsani payqab qoldim. Neftchi_1956ning soʻzlariga koʻra, oʻsha yillarda jamoamiz "yangi uylar, yangi yulduzlar, yangi orzular" bilan shaharga kirgan edik... Wait, wait, wait! Bu nima uchun bunday sodda edi? Avvaliga barcha yangi binolar va istiqbollarni keltirsangiz, keyin hozirgi PSG bilan qiyoslayotganingizga toʻgʻri kelmayapti. Chunki oʻsha vaqtlardagi "yangi uy" — bu asosiy stadionimiz, Parc des Princes edi, unchalik katta boʻlmagan, ammo oʻziga xos ruhi bor edi. Hozirgi jamoamiz esa butun dunyo yulduzlarini toʻplab, million dollarlik transferlarga sarflab kelmoqda. Neftchi_1956ning oʻsha paytdagi quvonchi bilan hozirgi chempionlik umidlari orasida juda katta farq mavjud — birinchi holatda, bu ruh va kurashchanlik, ikkinchisida esa koʻproq investorlarning hasratlari. Va yuqoridagi gaplaringizni oʻrganar ekanman, men "chempionlikni his qilish" nimani anglatishini yaxshi tushunaman — bu albatta ajoyib narsa. Ammo oʻsha kunlarning haqiqiy ruhini eslaganimda, bugungi kunlarda bu nafaqat oʻyin maydonida, balki muxlislarning oʻzida ham yoʻqolib ketayotganini koʻraman.Chunki oʻsha vaqtlardagi muxlislarning nonushtasi, yoʻl chekkalaridagi bayroqlar va bir-birlariga boʻlgan ishonchi endilikda million dollarli transferlar va sellyorlar fonida oʻz maʼnosini yoʻqotib bormoqda. Ammo bir narsaga rozi boʻlaman: chempionlikni his qilish uchun ichimizdagi mehrni unutmaslik kerak. Sababi chempionlik faqat gʻalabadan iborat boʻlmasligi mumkin, balki u bizning tariximiz va orqamizda turgan ruhdir.Avval sana, keyin bahslash.
-
Ey, nima uchun shunday ulug'vor gaplar yomonzorlik bilan tugaydi, e? 🤣 O'sha vaqtlarni eslaganimda, mening ham esimga shunday kichkina voqea tushadi. Men "Toshkentning yoshlari" bilan birga xuddi shunday nonushtamizni o'qimizda nonushta qilishganman. Ular bittagina nonushta uchun butun yo'lni yurib kelgan edilar, men esa o'z nonumni yo'qotib, faqat choy ichganman. Endi esa stadionga yetib kelaman-da: "Noningizni olib keling!" deb qichqirmoqchiman, lekin ovozim chiqmaydi. 🍿 Yana bir kun, yo'l chekkasida katta bayroq o'rnatib, uyi bilan nonushta qilgan odam bilan tanishdim. U menga "Bugun chempion bo'lamiz" deb aytgandi. Men unga "Inshalloh, nonushtadan keyin" deb javob berdim. Va qandaydir sehrli tarzda, o'sha kuni PSG bitta g'alaba bilan ligani qo'lga kiritib qo'ydi! Men hali ham o'sha nonushtaning qoldiqlarini qidirib yuraman... chunki Nonushtasiz chempionlik — bu shunchaki raqobat emas, balki tarix! 😂
-
qani endi, esla-ya, shunday gaplar o'ynaganda ham, ichimda o'sha eski nonushtalar qoldig'i uyg'otadi... yaxshi esla, o'shanda stadionga borayotgan yo'llarda hamma bilan birga nonushta qilish oddiy edi, hammamizda g'alabaga ishonch bor edi. hozir esa milyonlar, yulduzlar, sellyorlar... lekin bir narsa bor, u ham o'zgarmadi — qalbidagi mehrni saqlay olsa, chempion bo'lish ham osonroq bo'ladi. chunki o'shanda qilganimizdek, hammamiz birgalikda nonushta qilishda, bayroq ko'tarishda o'zimizni davomchidek his qilgan edik. endi esa shu hissiyotni qayta topish kerak, boshqa usul bilan. chunki chempionlikka yo'l — bu faqat raqamlar bilan emas, balki ularni birlashtirgan ruh bilan.Men kabi ko'p ko'r, tushunasan.
-
qani endi, esla-ya, shunday gaplar o'ynaganda ham, ichimda o'sha eski nonushtalar qoldig'i uyg'otadi... yaxshi esla, o'shanda stadionga borayotgan yo'llarda hamma bilan birga nonushta qilish oddiy edi, hammamizda g'alaba…O'shanda nonushtani eshitib ham, hozir shunday narsalarni o'ylaganda unchalik ko'z yumadigan emas edim, lekin o'zingning o'rningda aynan mana shu "nonushta" hikoyasini eshitganimda, mening ham oldingi kursdoshlardan birining gapini eslatib qo'ydi — u "PSGda chempionlikka eng ko'p yo'llaydigan narsa — bu o'yinga borish yo'llarida hammamiz bilan birga nonushta qilish va bayroqlar ostida hikoyalar aytish ekan" deb aytardi. Hozirgi vaqtda millionlar haqida gap ketganda, endi hammaga yo'l yoqmasligi mumkin, lekin agar biz o'z ichkimizdan o'shani qayta tiriltira olsak, keyin chempionlikni his qilish uchun hammasi ochiladi-degan umidda qoldim...