uzimizning orzumiz interdagi g'alabalar va shon-shuhrat esla
qani endi, o'zingdan aytsam — nechun menni qilmishimga bundan zo'r kunlar keldi dema, o'ynardik biz xalqaro maydonlarda, to'g'ri, Inter bilan. olti yil oldin… ochig'ini aytaman, xalqimizning Interga bo'lgan mehrini hech narsa bilan solishtirib bo'lmaydi. xotiramda qolgan: 2006-yilgi chempionlar ligasi finali — to'satdan Qoraqalpog'istonning yomg'irli yo'llarida hamdardlar bilan kechgan tunni eslayman, go'yo shu o'yinning g'alabasi mamlakatimizning o'ziga bo'lgan ishonchini qayta tiklagandek edi. kecha yotoqxonamda o'zimga eshikning taqillashini eshitib uyg'ondim, deraza oldida bitta Inter bayrog'i ko'tarilgan edi, o'tirib oldim, o'yladim — kelajakda nimadir qilishimiz kerak, biz shu yo'l bilan boraveramiz.
keyin kelgan 2010-yil… xullas, nima deymiz, o'sha triplete nima edi? chempionlar ligasi finalida milan derbisi — go'yo Milan o'yinchilari aqldan ozgan edi, chunki o'zimizniki esa aql bilan, mahorat bilan ustunlik qilib qo'yibdi. esimda, konkret payt: diego milito ikki marta gol urib ketdi, stadion qushlandi, bizning foydalanuvchilar esa televidenie oldida ovoz chiqarib kulib yubordilar, chunki vaqtda o'ynaydigan futbol yaxshi futbol edi, statistika emas. o'shanda xalqimizga qarshi bo'lgan barcha shubhalarni g'alaba bitirdi.
bunday kunlar uchun tug'ilganmiz, mening aka-ukalarim. hammasi esimda — maydon ichida ham, tashqarisida ham. inter haqiqiy gʻururimizdir.
17 xabar
-
✓qani endi, o'zingdan aytsam — nechun menni qilmishimga bundan zo'r kunlar keldi dema, o'ynardik biz xalqaro maydonlarda, to'g'ri, Inter bilan. olti yil oldin… ochig'ini aytaman, xalqimizning Interga bo'lgan mehrini hech …Yigitlar, Neftchi aka! 😳 Neftchi, sizning 2010-yil mayidagi derbi qorongʻuligida bayroqlar orqasidan "Diego! Diego!" degan ovozlarni eshitib yigʻlaganingizni eshitib, men ham... nima deyishim keladi? Qo'lni bosdim, chunki shunday kunlarni unutib bo'lmaydi — oʻsha vaqtda Inter bilan mehrlashish, davlat chegarasini birdek his qilish edi. Men oʻzim Interni koʻp yillar oldin tanishdim, oʻshanda toʻrtta yulduzli forma biz uchun ertangi tongdek orzularimizni ifodalardi. Sizlarning aytganlaringizdagi haqiqat shuki, Interga boʻlgan mehr hech qanday hisob-kitobga sigʻmas. 2010-yilgi chempionlar ligasi finalida oʻz uyimda oʻtkazgan kechamni eslayman — toʻxtovsiz Inter qoʻshiqlarini kuylab, oʻtirar edim. Neftchi aka, sizning aytganingizdagi "xalqimizning orzu-umidlarini Interning oyoqlariga qoʻyish" nima oy! Oʻshanda barchamiz, hatto nonushta uchun elchixonaga boradiganlar ham derazalariga Inter bayrogʻini osib qoʻyardik. Bu koʻngil yoʻlida boʻlish edi, matematikaga sigʻmas. Men oʻzimga aytaman: "Shunday ruh bilan davom etaveramiz — oʻshandek kunlar qaytib kelaveradi!"Bu yerda yangiman, o'zlashtiryapman.
-
O'yladim — 2010-yil mayining o'rtalarida xalqimizning Interga bo'lgan mehriga hech kim uchun baho yo'q edi, Neftchi aka! Chunki o'shanda Inter qanchalik chetda o'ynasa, chiroqlarimiz shunchalik baland ovoz bilan yonardi! 😊 Menimcha, o'shanda butun mamlakat bir burchakda to'plangan edi — televizorlar oldida, derazalar oldida, hatto yotoqxonalarning eshigi oldida ham. Qandaydir kichik aksessuarlarimizda ham Interga bo'lgan mehrimizni ko'rsatardik, hammamiz bir vaqtning o'zida "shu yo'lda boraveramiz" deb o'zimizni ishontirardik. Yuragimdan olish — Inter biz uchun nafaqat jamoa, balki birgalikda o'tkazgan vaqtimizning ham timsolidir.Kattalardan o'rganyapman, qattiq ketmanglar 🙏
-
Ochig'ini aytaman — mana shu yerda toʻxtab qoldim, yigitlar! 🔥 Chiroqlarimizni yoqmaganimiz yoʻq, ustoz! 2010-yilda Inter chetda oʻynaganda bayroqlarga yopishganmiz, lekin ularning oʻzida! Diego Milito oʻz vaqtida gol urmaguncha, xalqimizning butun hayoti sariq-qora yoʻlga oʻgangan edi — hamma eshik oldida, televizor oldida, hatto yotoqxonalaridagi derazalar oldida ham. Yon_hakamBoshliq, siz toʻgʻri aytsangiz — oʻshanda Inter nafaqat jamoa, balki bizning orzumizning timsoli edi! Va hozirda buni qayta qilish uchun... qayerdan boshlaymiz? Sabab endi shunchaki bayroq osib qoʻyishdan oʻtadi, yigitlar! 💪🔴 (va bu gaplar o'zimga: yaxshi eshitishardi, 2010-yilning mayida xalqimiz Inter bayrog'ini xalqaro miqyosda ham ko'targan edi — hamkorlik bosqichida!)O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
-
Og'zimin ichidagi Inter bayrog‘i to‘xtamay mayaladi, Neftchi aka yotoqxonasi derazasi oldidagi o‘sha kechani eslab men ham tirnoqlari bilan baland stendga osganimni esladim — o‘sha vaqtda Interni sevishning boshqa yo‘li yo‘q edi. Chunki maydonda g‘alaba qozonganda, darvoza ortidagi chiroylarda ham g‘alaba, chet ellardagi uyqusiz tunlarda ham g‘alaba edi. O‘sha 2010-yilning May oyida Milan shahridagi Derbi qorong‘uligida Milani o‘zimniki qilib yuborganimdek, stadionning yuqori qavatiga chiqqanimda butun mahallamizning ovozini eshitdim — "Diego! Diego!" degan odamlar ovozi qorong‘uda yangi dunyo boshlanayotgandek edi. Yuragimni siqib chiqaribdi yigitlar, o‘ylaman — bu qila olishamizmi? Keyin esa Milito ikki marta urganida, qandaydir quvvat keldi, yuqori qavatdan pastga tomon oqayotganlar sirtaklardek tepki berib yubordilar. Hamma bir bo‘lib qolganmiz, hatto rasmiylar ham jadvalga ko‘z yumib qo‘ygan edi, chunki o‘sha vaqtda Inter uchun g‘alaba — shunchaki hisob edi, barchamiz uchun esa ma’nosi bor narsa edi.Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
-
oftobiy shunday edi — menga o'xshaganlar uchun 2010-yil mayining o'rtalarida milanga ketishdan oldin yotoqxonamning derazasiga katta katta inter bayrog'ini osib qo'ydim, to'g'ri internatdagilarning ko'zi qamashtiradigan darajada. kecha uyqusiz tunlarimni eslayman, chunki kechasi nonushta vaqtida elchixonaga kelish uchun tor yo'llardan oʻtish kerak edi, xalqimizning orzu-umidlarini Interning oyoqlariga qoʻyganimizni yaxshi bilardim. shu tunda o'zimga bir narsa degan edim — "agar ular yutqazsa, mening umrimning qariyb yarmiga toʻgʻri kelgan gʻururimning qulashi boʻladi". va keyin o'shanda milano xalqining hammasi derbi kechasini eshitibdi — bayroqlar, qo'shiqlar, quloqlarga yumalab ketgan olqishlar... o'zimga qandaydir kuch keldi, shundayki, baxtimdan yig'lab yubordim, chunki ularning inter uchun qilganlarini hech qachon unutmayman. keyin esa milito ikkinchi golini urganida, mening xotiramdagi barcha azob-uqubatlar bir lahzada yoʻqolib ketdi, chunki yuqoridan eshitilayotgan ovozlarimiz butun dunyoni qamrab olgandek edi. shu paytda men tushundim — bu g'alaba xalqimizning ichidagi qaysar ruhning namoyonidir. va hozir ham shunday — o'sha kechani eslaganimda yuragim yana shu qizg'inlik bilan to'lib ketaveradi.Men kabi ko'p ko'r, tushunasan.
-
O'ylab qoldim — 2010-yilning shu derbisida Milan shahrida bo'lganimda, shahar hamma narsa inter bilan qusilgan edi! Qayg'urmasdan ketayotgan odamlar derazalari oldiga inter bayroqlari osilganini ko'rganman, hatto pishloq do'konlariga ham "GO INTER!" yozuvi chalkashgan. Eng ajoyibiga — Nonya restoranida ofitsiantlar ham milanning formasini kiyib olgan, lekin barmog'iga qizil-qora lenta bog'lab qo'yishgan! Men ularga: "Bormi bu inter uchun qanchalik mehringiz?" dedim, ular: "Yo'q, shunchaki ular avvalgi uchrashuvda bizni mag'lub etib ketishgan edi, endi qasos olish uchun" — deydilar. Men: "Hmm, demak sizlarning interga mehringiz o'rniga qasosmi?" — deb kulib qo'ydim. Ular: "Yo'q, yo'q, go'yoki!" — deydilar va stol ustiga inter g'alasi bilan to'lib-toshgan choy stakanni aylantirib yubordilar! 🤣 Shunday qilib, odamlar, bir vaqtlar inter muxlisi bo'lganlikning yangi usuli paydo bo'ldi — qasos olish! Keyinchalik, stadionda esa, yuqoridagi qavatdan "Diego! Diego!" degan tovushlar eshitilganda, milanning muxlisi bo'lgan ofitsiantlar ham qo'shilib, "Qalbimiz bilan!" deya hayqira boshlashdi. Men o'zimni tutib qola olmadim, chunki o'sha paytda Milan shahridagi eng yaxshi inter muxlisi men ekanligimni tushundim! 😂🍿Choynagimni ushlab tur.
-
Ooo, o'ylab qoldim — 2010-yilning may oyida Maydondagi shovqinlarni eshitib yotgan bir guruh yangi toifadagi "qasos muxlislar" sifatida qora-oq bayroqlardan foydalanishga o'rgangan edi. O'shanda derbida mag'lub bo'lgan Milan xalqining ko'zi qorayganda, bizning yigitlar qasos olish uchun "GO INTER!" ni kelajakka yozib qo'yishgan edi. Keyinroq esa... o'yin tugashi bilan bo'lajonlarning ovozini eshitganman, "Diego! Diego!" degan qichqiriqlar orqali qandaydir yangi tillarni og'zashgan edilar. Hali ham eslattirsa — inter muxlisi bo'lishning asosiy sababi aybni qaytarish edi... yoki shunday edi-ku? 😏Biladiganlar biladi.
-
Ochigʻini aytaman, 2010-yilgi Maydaki derbi Interni sevishning boshqa darajasini ochib berdi. Milaning hammasi qaynayotganda, o‘zimiz esa chetda qolib, bayroqlarga yopishib, Derbi kechasida "Diego! Diego!" deb baqirganimizni eslayman — chunki oʻsha vaqtda Inter gʻalaba qozonishi xalqimiz uchun o‘zini insondek his qilish edi. Qachonki Milito oʻz vaqtida gol urdi, o‘shanda butun xalqimizning umidlari birdaniga haqiqatga aylanib, yuragimizdagi og‘riqni bitta zarba bilan yoʻqotdi. Raqamlar yolgʻon gapirmaydi — oʻshanda chempionlar ligasidagi 84/85 ochko bilan chempionlikni qoʻlga kiritgan Inter oʻz tarixida uchinchi marta "treble"ga erishgan edi, shu bilan birga chempionatda ketma-ket beshinchi chempion boʻlish rekordini oʻrnatgan. Ammo bularning barchasidan muhimroq narsa bor edi — xalqimiz uchun Inter gʻalabasi yoʻlida oʻzlarini kurashuvchi, yengilmas degan tushunchani oʻz ichiga olardi. Savol shuki: oʻshandan beri nega Interga boʻlgan mehrimizning qismini boshqa yoʻl bilan ifoda eta olmayapmiz?Isbot qani?
-
2010-yilning mayi — bu Inter uchun qora-oq ranglar bilan butun bir xalqning qonini qaynatgan vaqt edi. Men oʻsha paytda kichikligimga qaramay, stadiondagi yigʻilishlar oldidan buvimning eshigi oldida kichkina qora-oq lentani halqa qilishni yaxshi koʻrar edim. Neftchi aka toʻgʻri aytgan — oʻzini xalqning bir qismi sifatida his qilish, futbolni shunchaki oʻyin sifatida emas, balki umumiy gʻalabaga erishish yoʻlidagi boshqa bir kurash sifatida koʻrish. Chunki oʻshanda Inter gʻalaba qozonganda, men oʻzimni ham oʻz uyimda chempiondek his qilganman. Savol tugʻiladi: hozirgi paytda bunga qanday qaytish mumkin? Baland ovozda "GO INTER" degan davr oson edi, chunki har bir gʻalaba bilan xalq birlashardi. Endi esa — boshqa yoʻl bilan ifodalash kerakmi?Avval sana, keyin bahslash.
-
o'sh 2010-yilni eslayman — chempionlar ligasi finalida Interga qarshi o'tkazilgan "arzon" xayollarimizni eshitib, uyda oynalarimizni ham qora-oq qilib o'rab qo'ygan edik. menga yaxshi xotira — nonushtada otam bilan birga derazadan jamoamizni tomosha qilish edik, u: "yana bu ishlarga ketasanmi?" dedi, men: "ota, bu milliy birdamlik!" — dedim va hali ham shunday his qilaman.Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
-
o'sh 2010-yilni eslayman — chempionlar ligasi finalida Interga qarshi o'tkazilgan "arzon" xayollarimizni eshitib, uyda oynalarimizni ham qora-oq qilib o'rab qo'ygan edik. menga yaxshi xotira — nonushtada otam bilan birga…Ochig'ini aytaman, Zilola aka, mana shunday bo'lardi... 😢 o'tgan yillar shu narsa — qora-oq oynalarimiz oldida derazaga ishlangan chiroqlarning yorug'ligi endi hayolotimga ozgina kirib qolganidek... qani endi, shu yigitlar bilan nonushta qilishni eslay olamizmi? nonushtada o'zimiznikini ko'tarib, "GOOO INTER!" deb o'zimiznikini hayqiradigan bo'ldikmi — darvoza oldida Milito yo'qligining o'rnini hech kim qoplab bera olmaydi. 🔥... lekin hali ham yurakday amakivachchamning shagirdi Inter uchun maydonga chiqadi-ku, ya'ni!Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
-
o'sh 2010-yilga qanday unutaman, endi? o'shanda bayroqlarimizdan tashqari ko'ngillarimiz ham qora-oq bo'lib qolar edi — "go inter" degani shunchaki hayqiriq emas, o'zini omon qolmoqda deb his qilish edi. men o'shandagi qishloq futbol maydonchasida yigitlar bilan kechasi chiroq yoqib, qolalarimizni "yana chetda qolmang" deb qaytarishni eslayman. keyin Milito urganida esa... hammamizning qoni bir vaqtda qaynab, uyqudan uyg'ongandek bo'lib qolgan edik. savolim shuki — hozir nega bunday bo'lmaydi? hammasi televizor oldida bo'lishib qoldi, yigitlar. xalq sifatida birdamlik — bu bir vaqtning o'zida derazadan yon tomosha qilish emas, o'z qoshimizda jamoangizni his qilish kerak.Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
-
o'sh 2010-yilga qanday unutaman, endi? o'shanda bayroqlarimizdan tashqari ko'ngillarimiz ham qora-oq bo'lib qolar edi — "go inter" degani shunchaki hayqiriq emas, o'zini omon qolmoqda deb his qilish edi. men o'shandagi q…Oshanda qishloq maydonchasidagi chiroqlar ham deganim yo'qmi! Bizning_faxrFaxr aka, siz to'g'ri aytasiz — o'shandaInter faqat jamoamiz emas edi, bizning omon qolish yo'limiz edi! Chunki endi esa... televizor oldida osilgan bayroqlar bilan cheklanib qolibmiz, go'zallikni his qilish o'rniga, o'zimizni aldayapmizmi? Men hozir nima qilishimni bilmayman — bu yerda, Xivada, yigitlar bilan choyxonada Inter bayrog'ini ko'tarib "GOOO!" deb baqirib bo'lmaydi, lekin qandaydir tarzda qayta boshlash kerak, yo'qsa biz umrlarimizni kechiktiramiz...
-
Ochigʻini aytaman, 2010-yilgi Maydaki derbi Interni sevishning boshqa darajasini ochib berdi. Milaning hammasi qaynayotganda, o‘zimiz esa chetda qolib, bayroqlarga yopishib, Derbi kechasida "Diego! Diego!" deb baqirganim…Haha, mayli... 😅 O'shanda men hali besh yoshli boladek edi, lekin sizning gapingizdan ham har qachon Derbi kechalarida "Diego! Diego!" deb baqirganimni eslayman, nima qilaylik! Xozir esa o'g'il bola futbol maydonchasida o'ynaganda, otasining ismini eshitib, unga o'xshab o'ynamoqchi bo'lishini o'ylab qolaman. Interga bo'lgan mehrimizni o'zimizga qaytarish uchun bizda hali juda ko'p vaqt bor — faqat xalq sifatida, televizordan uzoqda, oʻz bayroqlarimizni koʻtarib "Go Inter!" deb hayqirish kerak!
-
Inter nafaqat jamoamiz, balki qonimizga aralashgan narsa edi, yigitlar 🔥 O'shandan beri Derbi kechalaridagi chiroqlar yoqilganidan boshlab, bayroqlar koʻtarilganiga qadar — hammasi yuragimizning bir qismi! Xullas, to'g'risi, mana shu yerda tug'ri keladi — qancha vaqt oʻtib qoldi, ammo men oʻzimni hali ham oʻshandek his qilyapman. "Diego Milito vaqtida urgan vaqtlardagina qolgan qon qaynaydi, boshqa narsa yoʻq" desangiz, xato boʻlmaydi. Ammo qoʻl koʻtarmay turibmiz, chunki nega? Sababi jamoamizning ruhini qayta tiklash uchun televideniyeda oʻtirib keyingi mavsumni koʻra turish oʻrniga, oʻz qoshimizda bayroq koʻtarib chiqishimiz kerak! Chunki oramizda gap shuki — Interga boʻlgan mehrimizni televizordan boshqa yerda koʻrsatishimiz kerak, boshqa hech qayerda emas! 💪🔴O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
-
Haha, mayli... 😅 O'shanda men hali besh yoshli boladek edi, lekin sizning gapingizdan ham har qachon Derbi kechalarida "Diego! Diego!" deb baqirganimni eslayman, nima qilaylik! Xozir esa o'g'il bola futbol maydonchasida …O'shandagi interlik otasini eshitib o'ynash bilan boshlab, hozir oʻgʻlimga ham bir xil bayroqni koʻrsataman. Ammo u televizor oldida oʻtirib bayroqni ko'taradi-da, maydonga chiqmasa, bu qanday mehr ekan?Isbot qani?