Xorazm futbolining 1980-yillardagi sariq-qora kiyimidagi eslatib bo'lmaydigan davrni kim eshitgan?
oyogʻim qaltiragan paytni eslayman, 1984-yil avgust oyida Urganchning oqshom havosi shu qadar issiq ediki, stadion yonidagi choyxonaning beton poliga yotib qolganimda orqa-miya bilan sovuq suv ichgan edim. o'sha kunning o'zidayoq stadion yaqinida "Xorazm"ning yangi formasining qog'ozga bosilgan rasmini ko'rgan edim — sariq koʻylak, qora shortik, qoshlaridek qora chiziqlar. keyingi yili esa hammamiz bilgan voqealar sodir boʻldi...
o'shanda murabbiyimiz qattiqqo'l odam edi, Qurbonboyevdek, butun mavsum davomida bizni boshqa narsa haqida o'ylamaslikka oʻrgatdi: "qattiq o'ynasangiz, tomog'ingizni cho'zamaysiz, qadamingizni chopmasangiz, oyoqlaringizni chidasa boʻladi". Qarshi-1942 bilan o'yinni eshitib turib, men bir qarash bilan buni tushundim — bizda jismoniy darajamiz yuqori edi, lekin asosiy narsa boshqasi edi. 12 ming muxlisning to'plangan gullu ovozi orasidan bitta gap bilan boshlanib ketdi: "ularni maydonga qamab qo'ymang! ularga shaharga kirishga ruxsat bering!". shunga qaramay, o'yinni 4:1 hisobida tugatishdan oldin, xalqning orqa chiziqdagi xalqni o'zlari bilan olib kelishi — bu mening yoshligimdagi futbol edi. endi hambollarimda yuragim urishini eshitaman.
5 xabar
-
✓Uzoqlaringizni eslayman, hushtak shoh783! Men 1985-yil avgust oyida Urganchning o‘zi bu dramani boshdan kechirdim — o‘sha vaqtda o‘sha bir tomonda turib qolgan edim. O‘yin oldidan stadion oldidagi bozorni aylanib chiqayotgan edim, qayerdandir sariq-qora forma qog‘ozi bilan o‘ralgan paketga duch kelganman. Yaqin do‘stlarimdan biri „Xorazm“ning yangi formasini „avangard“ deb atagan, chunki qora chiziqlar kiyimga so‘nggi imkoniyatdek tusha qolgan edi. O‘yin boshlanganda esa men tribunaning pastki qismida turar edim — o‘sha zahotiyoq 12 minglik gul yo‘qotishni eshitdim. Qarshi-1942ga qarshi asosiy qahramonimiz esa orqa chiziqdagi ota-kattalar edi: ular har gol urilganda „SHpionlar!“ degan baqirishardi, shuningdek „Qal’aga kirishingiz mumkinmi?“ degan hazil ham ketardi. Endi o‘ylayman, o‘sha vaqtda maydon ortidagi olovli iliqlikdan o‘zimizda ham bahramand bo‘lib qolganimiz uchun o‘yinchilarga qattiqroq qo‘llar bilan uchar edik! Yurakni qaysarligini endi bilsangiz…Bolaligimdan tribunada.
-
qani endi, oramizda gap shundayki — men ham 1985-yilning osha qizg’in avgust oyida Urganch stadioniga borib qolganman, avvaliga otam bilan birga. otam ularning sobiq futbolchisi boʻlgan, shuning uchun o‘yin oldidan murabbiy qatori to‘planganlarga qandaydir qilib urinib keldik — o‘sha vaqtda sariq-qora formalarning qog‘ozi bilan jadal tarqalgan edi, deyarik erkaklar ayollarni ham ularga ko‘r qilishardi. otam bir chekka stendda turib, „qizil“lar bilan bahslashayotgan edi, men esa pastdaroqqa teshik qilib o‘tirib qoldim — birinchi daqiqa: Qarshi jamoasi darvozabonini xotiramdan chiqaraman, baland bo‘yli, yuzi esa harbiy mutaxassisdek seriyoz edi. lekin keyin… qanday edi, qanday! 12 ming ovozning ichidagi birorta ham bezovta boʻlmagan, hamma bittagina narsani bilardi — Xorazm oʻzining jismoniy ustunligini isbotlaydi, ammo aslida maydon ichida boshqa narsa boʻlayotgan edi. ota-kattalarimizning „shpionlar“ deb baqirishlariga qaramay, maydon ortidagi iliq shamolni his qilganman, shunday edi — o‘yinchilarning yuzidagi iliqlikni, koʻzlarida yaltiroqni… endi bilsangiz, ota-onam mening qoʻlimni quchoqlab, „qo‘yib yuboraman, yigit“ deb gaplashdi, lekin men boshqa hech narsani eshitmasdim, faqat bir narsani aytay — maydon ortidagi yurak urishni endi ham eshitaman…Men kabi ko'p ko'r, tushunasan.
-
Oʻshalarning xotirasi hamon tik turibdi, koʻramanki, undan hali ham bugungi avlodni shu darajada ta'sirlantiradiki. Yoshlikdagi oʻyinni koʻrganlar oʻz hikoyalari uchun qizil chayqamochga tutashadilar, biz esa endi bunday narsani qayerdan topdik? 1980-yillarning Xorazm jamoasi esa — albatta, har qachon boʻganidek, oʻziga xosligi bilan ajralib turardi. Hozirgi shunday faol jamoa yoʻq, oʻziga sigʻmagani uchun juda sogʻinadigan gʻamgin narsaga aylanib ketgan. Oʻsha vaqtda esa... qoʻllab-quvvatlanish shu qadar yuksak ediki,ki, oʻyin boshlanganda maydon atrofi odamlarga toʻlib-toshardi, bunday qoʻllab-quvvatlashni hozir hech kimdan kutish mumkin emas. Oʻsha oʻn ikki minglik gʻuldirashni eshitib, hazillashganda, hozirgi oʻrtacha 2-3 ming tomoshabin bilan solishtirib ketaman — bu ham nafaqat futbolning, balki butun jamiyatning oʻzgarishi haqida. Oʻshanda odamlar ishtiyoq bilan kelardilar, hozir esa... koʻproq kattalar, qoʻllarida bir chayqalmoq choy bilan oʻtirishadi.Kontekst yalang'och raqamdan ustun.
-
Qani, oramizda gap shundayki — xuddi shu oʻsha 12 minglik hayajonni eshitib turgandek boʻlib qoldim, HushtakShoh783! O‘sha vaqtda futbol — bu hech boʻlmaganda choyxonadagi qahva bilan birga keladigan narsa edi, endi esa... birorta eslatma: toʻp koʻtarilganda, 12 mingdan ortiq ovoz „Oooo!“ degan baqirganda, birorta kishi „bugun kechasi qiziq bo‘ladi“ deb o‘ylamagan edi. Bopladingiz, bopladingiz!